Jakże konstruktywny jest wpis w pamiętniku w trudnym czasie. Bardziej kompleksowo, uzdrawiający efekt dogłębnej biografii działa, gdy osoba opowiada całe swoje życie.
Podczas koncertu organowego w Katedrze Morza Lodowego w Tromsö w północnej Norwegii słyszę chorałową fantazję Maxa Regera, w finale wszystkie rejestry organów brzmią razem. Nie zadając pytania, dostaję odpowiedź: „Nie muszę już nic robić”. Kiedy człowiek rozważa całe swoje życie w opowiadaniu, czasami w pokoju jest ogromne bogactwo. I daje satysfakcję, spokój, siłę.

„W ten sposób mogę podróżować po świecie: To, czego potrzebuję, to mieć wszędzie i nieodzownie przynosić – miłość” (z sonetu „Reisezehrung” Goethego)

Claudia Mischke pracuje jako aktorka, mówczyni i audiobiografka. Mieszka w Kolonii i w osiemdziesięcioletniej wiosce w Ticino.