Οι νεαρές μητέρες και πατέρες που πεθαίνουν αφήνουν αναμνήσεις για τα παιδιά και τους συντρόφους τους —και τις φωνές τους— σε ηχητικά βιβλία. Οι πενθούντες γράφουν γράμματα, ποιήματα και τραγούδια για και προς τα αποθανόντα παιδιά ή συντρόφους τους. Αυτές οι «τελευταίες λέξεις», τέτοια οικεία μηνύματα, δίνουν εγγύτητα στην απώλεια και δίνουν δύναμη για να ζήσουμε. Οι πολύ προσωπικές χειρονομίες του αποχαιρετισμού βοηθούν να κρατήσει τους ζωντανούς και τους νεκρούς σε επαφή. Το γεγονός ότι κοιτάζουν τη ζωή τους και βρίσκουν τη δική τους έκφραση για αυτό ενεργά και δημιουργικά συμβάλλει στη διαχείριση του πένθους. https://www.swr.de/swr2/leben-und-gesellschaft/mein-abschied-swr2-glauben-2021-06-03-100.html